GRAVE | 29-09-2026 | gezien in De Gelderlander, door: Joep Dorna
„Ik ben enorm trots op haar”, zegt Fahed Mawazini (19). Zijn moeder Dyala Badran (39) kijkt hem met warme ogen aan. Als eerste Syrische gezin in Grave moesten ze aan de bak om er hun plek te vinden, maar inmiddels voelen ze zich er helemaal thuis. Dyala is nu haar eigen supermarkt begonnen: Mijn Buurtje.
De naam van de supermarkt past bij de manier waarop Dyala in het leven staat. „Ik wil graag onze cultuur met Nederland delen. Eigenlijk is dit een supermarkt én cultuurcentrum”, legt ze uit.
Ze krijgt regelmatig Nederlanders in de winkel die Arabisch zouden willen koken, maar niet weten hoe ze dat moeten aanpakken. „Over alles wat we verkopen, delen we wat je ermee kan. Waarbij gebruik je bijvoorbeeld tahin?”
Verbinding
Haar onderneming zorgt in Grave voor saamhorigheid en verbinding, in een tijd waarin de opvang van vluchtelingen steeds meer ter discussie staat. Toen Dyala samen met haar man Mouaiad Mawazini (48) vorig jaar besloot om een supermarkt in haar woonplaats te beginnen, reageerde haar oudste zoon Fahed Mawazini (19) dan ook gelijk enthousiast.
„Ik vond het heel vet”„ vertelt hij in het kantoortje van de winkel. Vorig jaar ontving Fahed zijn havo-diploma op het Maaswaal College in Wijchen. Inmiddels bereidt hij zich op het staatsexamen op het vwo voor, zodat hij zijn droom waar kan maken: geneeskunde studeren.
„Met een eigen winkel kunnen we iets opbouwen in Grave, waarbij we ook onze eigen achtergrond en taal kunnen inzetten”, vertelt hij. Dyala voegt toe: „We willen graag iets terugdoen voor de mensen in Grave. We hebben hier heel veel steun gekregen.”
Eerste Arabische gezin van Grave
Het gezin woont inmiddels al twaalf jaar in het Brabantse stadje. Eerst woonden ze enkele maanden in het asielzoekerscentrum, waarna ze een huis in de buurt Mars konden huren.
„Wij waren het eerste Arabisch sprekende gezin van Grave”, vertelt Dyala. „Samen hebben we echt ons best moeten doen om in Nederland onze weg te vinden.”
Door alle steun van de mensen in Grave kwamen ze een heel eind. „Als we niet wisten hoe we onze kinderen op een sportclub moesten inschrijven, hielpen andere ouders ons. Wij hebben ons hier altijd fijn gevoeld. In Grave zijn mensen gezellig en saamhorig.”
Goede boterham
Dat wil niet zeggen dat het makkelijk was om in Nederland te aarden. Vader Mouaiad viel de vlucht naar Nederland het zwaarste. In Syrië verdiende hij een goede boterham: hij werkte als projectontwikkelaar in de bouw en had daarnaast een eigen winkel in huishoudelijke producten.
Maar in Nederland moest hij helemaal opnieuw beginnen. Nog steeds heeft hij moeite met de Nederlandse taal. Om voor zijn gezin te voorzien, werkt hij als productiemedewerker in een fabriek. „Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk het voor hem geweest is om Syrië te verlaten. Toch heeft hij die keuze voor zijn gezin gemaakt. Dat vind ik ongelofelijk dapper”, vertelt Fahed.
Spil in het web
Zijn moeder ontpopt zich binnen het gezin als spil in het web. Ook het openen van de supermarkt komt uit haar koker.
Ruim een jaar geleden opende het gezin de eerste vestiging van Mijn Buurtje in een kruidenierszaakje aan de Rogstraat. Haar man en kinderen springen af en toe bij, maar Dyala trekt de kar.
Drie maanden geleden verhuisde ze naar een groter pand aan de Brugstraat in het Graafse centrum. Hier was voorheen leerbedrijf Oog voor de Streek gevestigd. De zaken in de grotere winkel gaan goed: veel moslims en joden komen langs vanwege de halal-slagerij en het brede assortiment Midden-Oosterse producten.
„Veel oudere mensen in Grave weten ons te vinden, al kopen ze soms alleen een appeltje. Als de Albert Heijn straks weggaat uit het centrum, willen we zorgen voor een basisassortiment van Nederlandse producten”, vertelt Dyala.
Geen gelukszoekers
Dyala en Fahed willen zich in Nederland bewijzen, maar niet hoeven te bewijzen. Ze schrikken er niet voor weg om een positief beeld van vluchtelingen te laten zien. Tegelijkertijd hopen ze op begrip voor de moeilijke situatie waar vluchtelingen voor staan.
„We zijn niet naar Nederland gekomen omdat we gelukszoekers zijn. We zijn naar Nederland gekomen omdat we in ons eigen land niet veilig waren. Het is frustrerend om soms van mensen die niks hebben meegemaakt te horen hoe ze het allemaal anders hadden gedaan”, vertelt Fahed.
Jong volwassen geworden
Hij is op jonge leeftijd ‘heel erg snel volwassen geworden’. „Mijn ouders wisten niet altijd de weg in Nederland, dus moest ik die zelf vinden. Natuurlijk baal ik er soms van dat ik niet langer kind had kunnen zijn. Toch zou ik het niet anders willen. Het heeft me gemaakt tot de persoon die ik nu ben. Ik ben er enorm trots op hoe we dit samen hebben gedaan.”
In het kantoortje kijkt Dyala hem liefdevol aan. „Het was soms pijnlijk voor mij om te zien hoe snel hij volwassen moest worden. Ik voel alleen maar trots voor hem.”
